VS: Gezinsscheiding schaadt kinderen, gezinnen

Migrantengezinnen steken de Rio Grande over om de grens over te steken naar de Verenigde Staten, om zichzelf aan te geven bij de autoriteiten en asiel aan te vragen, naast de internationale brug Paso del Norte, in de buurt van El Paso, Texas, vrijdag, 31 mei 2019. © 2019 Christian Torrez/AP Photo © 2019 Christian Torrez / AP Photo

(Washington, DC) – Ambtenaren van de Verenigde Staten scheiden migrantenkinderen van hun gezinnen aan de grens, waardoor ernstige en blijvende schade wordt aangericht, aldus Human Rights Watch vandaag. De commissie Oversight and Reform van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden zal op 12 juli 2019 hoorzittingen houden over het beleid van de regering inzake scheiding van gezinnen.
Human Rights Watch interviews en analyse van rechtbankdossiers toonden aan dat kinderen regelmatig worden gescheiden van volwassen familieleden die geen ouders zijn. Dit betekent dat kinderen vaak worden onttrokken aan de zorg van grootouders, tantes en ooms, en volwassen broers en zussen, zelfs wanneer zij voogdijdocumenten of schriftelijke toestemming van ouders kunnen tonen. In sommige gevallen zijn ouders ook gedwongen van hun kinderen gescheiden, bijvoorbeeld wanneer een ouder een strafblad heeft, zelfs voor een klein vergrijp dat geen gevolgen heeft voor hun bekwaamheid als verzorger. Als gevolg hiervan zijn in door Human Rights Watch onderzochte gevallen kinderen van nog maar 5 jaar vastgehouden in detentiecentra van de Border Patrol zonder hun volwassen verzorgers.
“Hoorzittingen van het Congres zijn de eerste stap in het verantwoorden en aanpakken van de enorme schade die kinderen en hun families wordt toegebracht in detentiecellen aan de grens,” zei Michael Garcia Bochenek, senior kinderrechtenadviseur bij Human Rights Watch. “Hoge immigratieambtenaren moeten deze gelegenheid aangrijpen om deze ernstige zorgen te erkennen en een onmiddellijk einde aan de scheiding van gezinnen aan te kondigen.”
Een 5-jarige Hondurese jongen die werd vastgehouden in het Clint Border Patrol Station in Texas vertelde advocaten dat toen hij en zijn vader aan de grens werden aangehouden, “de immigratieagenten me meteen van mijn vader scheidden. Ik was erg bang en angstig. Ik huilde. Ik heb mijn vader niet meer gezien.” Hij wist niet hoe lang hij al van zijn vader gescheiden was: “Ik ben bang, bang en verdrietig.” In een ander geval zei een 8-jarige Hondurese jongen die samen met zijn 6-jarige zusje werd vastgehouden in Clint: “Ze hebben ons bij onze oma weggehaald en nu zijn we helemaal alleen.” Hij wist niet hoe lang ze al gescheiden waren van hun grootmoeder: “We zijn hier al heel lang.”
Human Rights Watch interviewde 28 kinderen en volwassenen, en beoordeelde nog eens 55 beëdigde verklaringen die in de rechtbank werden ingediend en die werden afgenomen van kinderen en volwassenen die tussen 10 en 20 juni 2019 aan de grens van Texas in detentiecellen werden geplaatst. Human Rights Watch identificeerde 22 gevallen waarin een of meer kinderen de gedwongen scheiding van een familielid beschreven, meestal binnen de eerste paar uur na aanhouding. Drie advocaten van Human Rights Watch namen deel aan de teams die deze aangiften verzamelden om te controleren of de omstandigheden in overeenstemming waren met een schikkingsovereenkomst. De overeenkomst bepaalt de normen voor de omstandigheden waarin migrantenkinderen worden vastgehouden.
Geen federale wet of regelgeving vereist dat kinderen systematisch worden gescheiden van uitgebreide familieleden bij aanhouding aan de grens, en er is geen eis om een kind te scheiden van een ouder, tenzij de ouder een bedreiging vormt voor het kind.
Amerikaanse grensbeambten zijn verplicht om kinderen die het slachtoffer zijn van mensenhandel – zoals kinderen die worden vervoerd met het doel te worden uitgebuit – te identificeren en stappen te ondernemen om hen te beschermen, maar in alle gevallen van scheiding van gezinnen die door Human Rights Watch zijn onderzocht, ging het om kinderen die met familieleden reisden om asiel aan te vragen, zich bij andere familieleden te voegen, of beide, zonder enige aanwijzing dat ze het slachtoffer waren van mensenhandel.
In juni 2018 kondigde de regering-Trump aan een einde te maken aan het beleid van gedwongen gezinsscheiding van de regering nadat beelden van kinderen in kooien, uitgelekte opnames van grensagenten die huilende kinderen bespotten, en ander nieuws over de omvang en impact van het beleid van de regering een publieke verontwaardiging veroorzaakten.
De gevallen die Human Rights Watch beoordeelde, tonen aan dat gedwongen gezinsscheiding doorgaat. Voor andere familieleden dan ouders lijkt gedwongen scheiding een routinepraktijk te zijn, en voor veel kinderen kan scheiding van familieleden die als primaire verzorgers hebben gediend even traumatisch zijn als scheiding van een ouder.
Tussen juli 2018 en februari 2019 hebben Amerikaanse grensbeambten ten minste 200 kinderen van hun ouders gescheiden. Ze gaven vaak geen duidelijke reden voor de scheiding, ontdekte een review van de New York Times; in sommige gevallen scheidden agenten gezinnen vanwege minderjarige of zeer oude strafrechtelijke veroordelingen.
Immigratieautoriteiten hebben nooit bekendgemaakt hoeveel andere familieleden dan ouders aan de grens onder dwang van kinderen zijn gescheiden.
Dwangmatige scheiding is traumatisch voor zowel kinderen als volwassenen. Gescheiden kinderen die door Human Rights Watch werden geïnterviewd, beschreven slapeloze nachten, concentratieproblemen, plotselinge stemmingswisselingen en constante angst, omstandigheden die volgens hen begonnen nadat immigratieagenten hen met geweld van hun familieleden hadden gescheiden.
De meeste gescheiden kinderen die we interviewden, meldden ouders of andere familieleden in de VS te hebben, maar familieleden met wie Human Rights Watch sprak, zeiden dat grensagenten geen poging deden om contact met hen op te nemen.
Om te voorkomen dat kinderen schade wordt berokkend en om het principe van de eenheid van het gezin hoog te houden, dringt Human Rights Watch erop aan dat:

  • De waarnemend commissaris van de US Customs and Border Protection moet immigratieagenten de opdracht geven gezinnen bij elkaar te houden, tenzij een volwassene een duidelijke bedreiging vormt voor een kind of scheiding anderszins in het belang van een kind is. Die beslissing moet worden genomen door een erkende kinderwelzijnswerker, zoals een maatschappelijk werker, psycholoog of psychiater met een opleiding en bevoegdheid om met kinderen te werken.
  • Het inspector general’s office van het Department of Homeland Security moet systematisch alle gevallen van scheiding van gezinnen bekijken, ook van andere familieleden dan de ouders, om te bepalen of scheiding in het belang van het kind was.
  • Het Congres moet de scheiding van gezinnen verbieden, ook van kinderen en hun broers en zussen, grootouders, tantes en ooms, of neven en nichten, behalve wanneer scheiding in het belang van een individueel kind is.

“Het grensagentschap heeft duidelijke leiding nodig van de regering om een einde te maken aan gedwongen scheiding van gezinnen en andere onrechtmatige praktijken,” zei Bochenek. “En het is aan het Congres om het toezicht te bieden om ervoor te zorgen dat het grensagentschap zich eraan houdt.”

“Zero Tolerance” en systematische scheiding van gezinnen

In mei 2018 kondigde toenmalig procureur-generaal Jeff Sessions een “zero tolerance”-beleid aan op grond waarvan ouders – inclusief asielzoekers – zouden worden vervolgd voor illegale binnenkomst, en hun kinderen onder dwang uit de voogdij van hun ouders zouden worden verwijderd en opnieuw zouden worden geclassificeerd als “niet-begeleide”. De stafchef van het Witte Huis, John Kelly, zei die maand tegen National Public Radio: “De kinderen zullen worden opgevangen – in een pleeggezin worden geplaatst of wat dan ook.”

De American Civil Liberties Union (ACLU) spande een rechtszaak aan om de Amerikaanse regering te dwingen bekend te maken hoeveel kinderen van hun ouders werden gescheiden in het kader van het beleid. De autoriteiten hadden moeite om deze informatie te verstrekken, en vertelden de rechtbank uiteindelijk dat meer dan 2.700 kinderen in mei en juni 2018 onder dwang van hun ouders waren gescheiden. Op 20 juni 2018 vaardigde president Donald Trump een uitvoerend bevel uit waarvan hij zei dat het een einde maakte aan het gedwongen gezinsscheidingsbeleid van zijn regering.

Een overheidsrapport dat in januari 2019 werd gepubliceerd, ontdekte dat “duizenden” meer kinderen onder dwang van hun ouders waren gescheiden, en veel eerder waren begonnen, dan de regering eerder had erkend. Een gelekt ontwerpbeleidsdocument bevestigde dat overheidsfunctionarissen al vanaf eind 2017 een beleid voor gezinsscheiding bespraken.

De regering heeft erkend dat gedwongen gezinsscheidingen doorgingen na het uitvoerend bevel. In een gerechtelijke indiening in februari van dit jaar meldde zij ten minste 245 scheidingen tussen 26 juni 2018 en 5 februari 2019. Eind mei was het aantal opgelopen tot 700, meldde de ACLU. In sommige gevallen waren deze getriggerd door kleine, niet-gewelddadige overtredingen – een 20-jarige niet-gewelddadige overvalveroordeling in één geval en het bezit van een kleine hoeveelheid marihuana in een ander, in gevallen die door de New York Times werden beoordeeld. De meeste van deze gevallen gaven geen gedetailleerde redenen voor de scheiding.

Deze cijfers omvatten niet het aantal kinderen die gedwongen werden gescheiden van andere familieleden dan de ouders.

Kinderen radeloos zonder hun ouders

Kinderen beschreven dagenlang niet te weten waar hun ouders naartoe waren gebracht en wanneer, als ze ooit herenigd zouden worden. Een 17-jarige jongen uit El Salvador, die in Clint werd geïnterviewd, zei bijvoorbeeld dat hij en zijn moeder 16 dagen daarvoor een internationale brug waren overgestoken. Hij zei:

We boden ons aan bij grenspatrouille-agenten, die ons vervolgens scheidden. Ze weigerden uit te leggen waarom ze dat deden. Sinds dat moment weet ik niet waar mijn moeder is. Ik wist niet of mijn moeder in de Verenigde Staten was of ergens anders, en zelfs niet of ze nog in leven was. Ik heb me grote zorgen over haar gemaakt.

Kinderen weggehaald bij oma’s, tantes en ooms

Een 12-jarig meisje dat met haar oma en 8- en 4-jarige zusjes naar de VS reisde, vertelde dat grensagenten hen om 3 uur ’s nachts wakker maakten, twee dagen voordat ze met advocaten sprak:

De agenten vertelden ons dat onze oma zou worden weggehaald. Mijn grootmoeder probeerde de agenten een door mijn ouders ondertekend papier te laten zien waarin stond dat mijn grootmoeder de zorg voor ons was toevertrouwd. De agenten verwierpen het papierwerk en zeiden dat het door een rechter ondertekend moest worden. Toen namen de agenten mijn lieve grootmoeder mee. We hebben haar sindsdien niet meer gezien. . . . Hieraan denken maakt me soms aan het huilen. . . . Mijn zussen zijn nog steeds overstuur omdat ze zoveel van haar houden en bij haar willen zijn.

In een ander geval zei een vrouw die haar nichtje had opgevoed dat grenswachters haar vertelden dat de voogdij papieren die ze hen had laten zien “niet goed waren in de Verenigde Staten.” Agenten vertelden haar dat ze moest verwachten gescheiden te worden van haar nichtje zodra ze werden overgebracht van het Ursula Processing Center in McAllen, Texas, de faciliteit die vaak de perrera wordt genoemd, wat “hondenkennel” betekent, vanwege de met kettingen afgezette hokken.

Een 11-jarige jongen die met zijn 3-jarige broer en hun 18-jarige oom naar de VS reisde om te ontsnappen aan het bendegeweld in Honduras, vertelde dat grensagenten hem en zijn broer scheidden van hun oom toen ze werden aangehouden, ongeveer drie weken voordat Human Rights Watch met hem sprak in Clint:

De grensagenten lieten ons in een kring zitten, daarna werden we op vrachtwagens gezet en vervoerd. Ik weet niet waarheen. Mijn oom identificeerde zichzelf als onze oom. De agenten vertelden ons dat we gescheiden zouden worden. Dit was zo triest voor mij. Ik weet niet waar ze mijn oom heen hebben gestuurd. We mochten geen afscheid van elkaar nemen.

Human Rights Watch heeft nog veel meer van dit soort gevallen geïdentificeerd in onze eigen interviews en de verklaringen die we hebben bekeken. Bijvoorbeeld:

  • Een 12-jarig meisje uit Guatemala vertelde dat grensagenten haar scheidden van haar tante en nichtje toen de drie begin juni de Verenigde Staten binnenkwamen, 15 dagen voordat ze met advocaten sprak in het grensstation van Clint.
  • Een 8-jarige jongen vertelde advocaten dat hij naar de Verenigde Staten was gekomen met zijn tante, die thuis in Guatemala voor hem had gezorgd. Hij zei dat nadat grensagenten hem drie dagen eerder van zijn tante hadden gescheiden, “ik huilde en ze vertelden me niet waar ik heen ging.”
  • Een 12-jarig meisje uit El Salvador zei dat zij en haar 7-jarige zusje de vorige dag van hun grootmoeder waren gescheiden, nadat ze de Verenigde Staten waren binnengekomen en zich hadden gemeld bij agenten van de Border Patrol.

Siblings Forced Apart

Een 17-jarig meisje uit El Salvador vertelde aan advocaten dat ze de Verenigde Staten binnenkwam met haar 8 maanden oude zoon en haar oudere zus. Grensagenten “scheidden ons kort nadat we in de VS aankwamen, ongeveer drie weken geleden, en ik heb sindsdien niet meer met haar mogen spreken.”

Een 16-jarig meisje uit El Salvador, geïnterviewd in Clint, zei dat zij en haar 5-maanden oude dochter werden gescheiden van haar 20-jarige zus en haar 3-jarige zoon toen ze werden aangehouden drie dagen voordat ze met advocaten sprak in Clint. Grensagenten vertelden haar later dat haar zus en neefje waren vrijgelaten en naar familieleden waren gestuurd.

Een 14-jarig Guatemalteeks meisje zei dat onmiddellijk nadat zij en haar 18-jarige zus de rivier waren overgestoken om de Verenigde Staten binnen te komen – ze wist niet zeker hoe lang geleden – grensagenten “ons op een rij zetten en onze huid en ons haar controleerden. Toen namen ze mijn zus van me weg en nu maak ik me grote zorgen om haar. Ik weet niet waar ze is en of ze in orde is.”

Volwassen verzorgers teruggestuurd naar Mexico zonder kinderen

Human Rights Watch heeft eerder familiescheidingen vastgesteld in het kader van de Migrant Protection Protocols (MPP) of het “Blijf in Mexico” beleid, in het kader waarvan tienduizenden voornamelijk Latijns-Amerikaanse asielzoekers zijn teruggestuurd naar Mexico om daar te wachten terwijl hun claims in behandeling zijn in de Verenigde Staten. In het kader van het MPP scheiden agenten gezinnen die samen aan de grens hadden gereisd. Kinderen, waaronder enkele met geestelijke gezondheidsproblemen, werden door de grenspatrouille gescheiden van hun niet-ouderlijke voogden, geclassificeerd als “niet-begeleide vreemdelingenkinderen”, en alleen vastgehouden. Ondertussen werden hun volwassen familieleden naar Mexico gestuurd voor de duur van hun asielprocedure, die maanden of jaren kan duren. Contact houden is vooral moeilijk voor gezinnen die zijn gescheiden onder het MPP, omdat degenen die gedwongen worden om in Mexico te wachten, geen toegang hebben tot een mobiele telefoon of vaste lijn.

Families worden opgesplitst tijdens hun tijd in grensgevangenis

Als beide ouders samen reizen, worden vaders vaak gescheiden van de rest van het gezin. Een 23-jarige Hondurese man vertelde bijvoorbeeld dat hij, zijn vrouw en hun twee kinderen allemaal in hetzelfde grensstation waren: “Ik werd bijna onmiddellijk van mijn gezin gescheiden. Ik heb mijn vrouw en kinderen maar één keer gezien in de drie dagen dat ik hier ben. Een 5-jarig meisje vertelde advocaten dat haar vader van haar en haar moeder werd gescheiden toen ze werden vastgehouden in McAllen.

Tieners die in hetzelfde grensstation worden vastgehouden als hun ouders, verklaarden vaak dat zij van elkaar werden gescheiden als zij en hun ouders van verschillend geslacht zijn. In dergelijke gevallen vertellen zij dat zij weinig of geen contact hebben met hun ouders, ook al bevinden zij en hun ouders zich in dezelfde inrichting. Bijvoorbeeld:

  • Een 15-jarig meisje uit Honduras vertelde dat ze van haar vader werd gescheiden in de twee ophoudcellen waar ze werden vastgehouden. “Ik zit in een gemengde eenheid met vaders en hun kinderen, dus ik weet niet zeker waarom ik niet bij mijn vader kan zijn,” vertelde ze aan advocaten.
  • “Ik was vijf dagen gescheiden van mijn moeder en ik was erg bang omdat ik niet wist wat er met mij of mijn moeder gebeurde,” zei een 16-jarige Guatemalteekse jongen.
  • Een 16-jarig Hondurees meisje vertelde dat zij en haar vader twee dagen lang in aparte cellen werden vastgehouden zonder enig contact. “Ik heb mijn vader niet meer gezien totdat … ze ons naar buiten riepen om vingerafdrukken te laten nemen en gefotografeerd te worden. We mochten elkaar voor die tijd niet zien, ook al heeft mijn vader herhaaldelijk gevraagd om mij te zien,” zei het meisje.

Borderagenten verdelen soms kinderen tussen ouders, waarbij ze een of meer kinderen aan elke ouder toewijzen tijdens hun tijd in een cel. “Ons gezin wordt in aparte cellen vastgehouden, een zoon bij mij en een zoon bij mijn vrouw,” zei een 29-jarige Guatemalteekse man. Een Hondurese vrouw, ook 29, zei dat toen zij, haar man en hun twee kinderen werden opgepakt, “mijn dochter en ik bijna onmiddellijk van mijn man en zoon werden gescheiden. Ik heb mijn man en zoon maar één keer gezien sinds we drie dagen geleden aankwamen.”

Sommige van de kinderen die in grensstations worden vastgehouden, hebben zelf kinderen, en sommigen zijn naar de Verenigde Staten gereisd met echtgenoten of langdurige partners.

In één zo’n geval vertelde een 16-jarig meisje dat nadat zij en haar verloofde, samen met hun één jaar oude dochter, waren gevlucht voor bendegeweld in El Salvador, grensagenten haar verloofde scheidden van haar en haar dochter. Ze vertelde aan advocaten:

We waren allemaal erg overstuur. Onze baby huilde. Ik huilde. Mijn verloofde huilde. We vroegen de bewakers waarom ze ons gezin uit elkaar haalden, en ze schreeuwden tegen ons. Ze waren erg lelijk en gemeen tegen ons. Ze schreeuwden tegen hem in het bijzijn van iedereen om te gaan zitten en geen vragen meer te stellen. We hebben hem sindsdien niet meer gezien.

In een ander geval vertelde een 15-jarig meisje dat Guatemala ontvluchtte met haar man en hun 8 maanden oude zoontje dat ze bij de grensovergang asiel aanvroegen: “We vertelden hen dat we als gezin reisden en samen wilden zijn. Hij werd echter van ons gescheiden, en ik weet niet waar hij nu is. Ik heb niets van hem gehoord en ik maak me zorgen om hem.”

Trauma van gedwongen scheiding

Een 15-jarige Guatemalteekse jongen vertelde Human Rights Watch dat hij zich “echt wanhopig en gebroken en bezorgd” voelde nadat hij met geweld van zijn vader was gescheiden nadat grensagenten hen hadden aangehouden. Hij beschreef de twee maanden dat hij gescheiden was van zijn vader:

Het is echt moeilijk om gescheiden te zijn van mijn vader. Ik weet niet wanneer ik hem weer kan zien, en dat maakt me erg verdrietig. Omdat ik aan mijn vader denk en niet bij hem ben, kan ik me moeilijk concentreren in de klas. Het is moeilijk voor mij om aandacht te besteden aan wat ik zou moeten doen. Ik voel me vaak angstig en bezorgd. Er zijn dagen dat ik geen eetlust heb. Vroeger had ik nooit problemen met eten, en ik denk dat als ik niet zo verdrietig was omdat ik niet bij mijn vader was, ik nu ook geen probleem met eten zou hebben. . . . Als ik begin te denken aan wat er gebeurd is, voel ik me verdrietig en begin ik te huilen. Dit is nog nooit eerder gebeurd… . . Dit is nieuw. Het wordt veroorzaakt door de stress die ik nu heb.

Scheiding van het gezin veroorzaakt ernstige en langdurige schade. Zoals de Amerikaanse Academie van Kindergeneeskunde heeft opgemerkt: “Zeer stressvolle ervaringen, zoals een scheiding van het gezin, kunnen onherstelbare schade aanrichten, de hersenarchitectuur van een kind verstoren en zijn of haar gezondheid op korte en lange termijn beïnvloeden. Dit type langdurige blootstelling aan ernstige stress – bekend als toxische stress – kan levenslange gevolgen hebben voor kinderen.”

“Dit soort stress maakt kinderen vatbaar voor acute en chronische aandoeningen zoals extreme angst, depressie, posttraumatische stressstoornis, hypertensie en hartaandoeningen,” schreven twee kinderartsen vorig jaar in de Houston Chronicle.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.