Circuit party

Ontstaan als disco party’s (jaren 70)Edit

Zie ook: White Party
Een circuitfeest in Atlanta, Georgia

Het begin van het circuit wordt toegeschreven aan veel verschillende partijen die opkwamen in het tijdsbestek van de late jaren zeventig en de vroege jaren tachtig van de vorige eeuw. Deze proto-circuit-parties aan het eind van de jaren zeventig, de voorlopers van wat later circuit-parties werden, werden discofeesten genoemd. Ze duurden slechts één avond, en werden gehouden in verschillende grote zalen in grootstedelijke gebieden met een grote homobevolking. Hoewel Flamingo en 12 West New Yorkse clubs waren met thema-gecentreerde homofeesten, werden deze nachtclubs overschaduwd door de opening van de mega-nachtclub, The Saint, in de East Village in 1980. Deze alleen voor leden toegankelijke club voor mannen (met zeer beperkte uitzonderingen) was zeer technologisch geavanceerd. Sommigen zeggen dat het sindsdien niet meer is nagebouwd.

The Saint, die werd gebouwd in de gerenoveerde ruimte die ooit het beroemde Fillmore East theater had gehuisvest, had een koepel-bedekte dansvloer, de koepel hing in de lucht, en een compleet planetarium mechanisme dat een sterrenlandschap projecteerde op de koepel boven de dansvloer. De eens maandelijkse feesten van The Saint, die vanaf september elk weekend open waren, werden marathonevenementen die homo’s uit de hele wereld aantrokken. Deze feesten creëerden het concept van een enkel feest dat het middelpunt was voor een weekendje weg in de homogemeenschap.

Wat een ander circuitfeest zou worden, werd in dezelfde periode opgericht door Corbett Reynolds, een in Columbus, Ohio gevestigde kunstenaar en nachtclubeigenaar in de late jaren 1970. Aanvankelijk had Reynolds een feest voor één nacht voor ogen, ontworpen rond het thema van de kleur Rood (vandaar de naam “Red Party”), dat zou worden gehouden in Reynolds’ nachtclub, “Rudely Elegant.”

De Red Party bleek zo succesvol te zijn, en trok zoveel bezoekers van buitenaf, dat het de Valley Dale Dance Hall volledig vulde en een jaarlijks evenement werd, dat de sluiting van de bar in het begin van de jaren 1980 overleefde. Reynolds was een ware artiest en creëerde complete feestlandschappen, helemaal in het rood. Op de 25e verjaardag van de Red Party, die als thema “Rome” had moeten hebben, overleed Mr. Reynolds. Degenen die verantwoordelijk waren voor zijn nalatenschap dachten na over de vraag of het evenement moest worden voortgezet en besloten uiteindelijk het concept van de “Red Party” te laten varen en het aan de geschiedenis over te laten.

AIDS-crisis en groei van feesten (jaren 1980-1990)

In het begin van de jaren 1980 begon de AIDS-crisis, en hele gemeenschappen werden hierdoor getroffen. Verscheidene benefietfeesten ontstonden in het hele land, die werden gerund door vrijwilligersorganisaties die hun opbrengsten doneerden aan AIDS|HIV-gerelateerde goede doelen, zoals Halloween in New Orleans Het succes van deze vroege feesten maakte plaats voor andere evenementen die werden gehost in andere steden, met elk feest met zijn eigen thema. Vele werden genoemd naar kleuren, zoals White Party, Black Party, Blue Ball, en Black and Blue Festival. En vele draaiden rond andere evenementen, zoals Southern Decadence en de Folsom Street Fair. Dansfeesten boden een omgeving waarin homoseksuele mannen de ervaring van HIV/AIDS verwerkten en dienden om bepaalde vormen van gemeenschappelijke respons op de epidemie op te bouwen

The White Diamonds Party at Club Skirts Dinah Shore Weekend

Een economische realiteit van een goed georganiseerde circuitparty is dat het evenement grote bedragen aan toeristische dollars kan opleveren voor de plaats waar het evenement wordt gehouden. Vanwege hun economische impact zijn circuitfeesten zelfs verwelkomd in sommige van de meer liberale steden waar ze worden gehouden.

In het begin van de jaren negentig, toen steeds meer homoseksuele mannen zich aangetrokken voelden tot deze mega dance-evenementen, ontstond de echte moderne circuitpartyscene die zich uitbreidde tot steeds grotere producties, met superster-DJ’s en -artiesten. Promotors veranderden evenementen soms van één feest in een grote reeks feesten op verschillende locaties, waardoor een weekend veranderde in een driedaags of langer doorlopend feest. Bijvoorbeeld, een pool party zou van 12 tot 17 uur kunnen duren, een “t-dance” van 17 tot 21 uur, een hoofd evenement van 21 tot 04 uur, en een after party van 04 tot 12 uur, waarna de cyclus zich herhaalt.

Om deze steeds uitgebreidere en duurdere produkties te kunnen blijven organiseren, stegen de prijzen (dekgeld) van de circuit party’s sterk, zodat het niet ongewoon was dat een kaartje voor het volledige weekend van party’s 400 dollar of meer kostte.

Piek en daling in populariteit (jaren 2000)Edit

Het Circuit bereikte zijn hoogtepunt rond 1999-2000 (zoals blijkt uit het totale aantal evenementen in die jaren, en de gestage daling van het aantal evenementen sindsdien), en werd een kleiner onderdeel van een veel groter geheel. In 2004 besteedde het reiskatern van de New York Times aandacht aan The White Party in Palm Springs, in samenwerking met medewerkers van Noizemag. Centraal stond de vraag waarom duizenden mannen duizenden dollars uitgeven om naar dit jaarlijkse evenement te reizen. Vanuit het gezichtspunt van een ervaren (vrouwelijke) raver, gaf dit de mainstream een blik in wat Circuit Parties zo aantrekkelijk maakt voor velen en belichtte veel van de veranderingen die plaatsvinden in deze commerciële evenementen.

Niettemin zette de neerwaartse trend zich het hele decennium door, met de ondergang van een dozijn evenementen zoals The Red Party, FireBall, Hotlanta, The Morning Party, Hell Ball, Reunion, en Motorball.

In het begin van de jaren 2000 werden promotors ongerust toen de opkomst bij veel circuitevenementen dramatisch daalde. Deze daling in opkomst werd toegeschreven aan verschillende factoren. Het oorspronkelijke circuitpubliek dat de circuitfeesten van de jaren ’80 en ’90 begon bij te wonen, was ouder geworden en had niet langer zo’n actieve belangstelling voor meerdaagse feesten. De gemeenschappelijke beleving van HIV/AIDS veranderde in de context van de beschikbaarheid van effectievere behandelingen. Bovendien hebben all-gay cruises, die meer dan 1.500 passagiers trekken, een dramatisch effect gehad op het aantal bezoekers van de circuitfeesten.

Er was al veel gezegd over de neergang van het Circuit in de afgelopen jaren. Sommige partijen zijn uit het landschap verdwenen. Maar de scene bloeit nog steeds op veel plaatsen met een opkomst die opkrabbelt van de dip die optrad na het nieuwe millennium. Dit geldt vooral voor de beter georganiseerde evenementen, zoals Black and Blue in Montreal, en evenementen die meer te bieden hebben dan alleen een circuitfeest, zoals het Southern Decadence weekend in New Orleans. Ook all-gay cruises die meer dan 2.000 passagiers vervoeren op weeklange excursies naar exotische havens blijven erg populair.

Recente opleving (2010-heden)Edit

Circuitfeesten worden momenteel in veel internationale steden georganiseerd, elk met een ander toonaangevend bedrijf, zoals Matinee in Barcelona en WE Party Madrid.

Circuitfeesten lijken weer aan brede populariteit te winnen. Dit resulteerde in het jaarlijks georganiseerde Circuit Festival door de Matinée Group sinds 2008. Circuit Festival is op dit moment het grootste internationale gay en lesbische evenement, waar elk jaar meer dan 50 DJ’s optreden tijdens twaalf dagen van circuitfeesten, waarbij alle toonaangevende internationale circuitmerken samenkomen in Barcelona. Sinds 2012 trekt het een toenemend aantal homoseksuele bezoekers van meer dan 70.000 per editie.

Circuitfeesten in de Verenigde Staten kenden een opmerkelijke opleving in de jaren 2010 en trekken consequent grote massa’s homoseksuele mannen. In 2017 beschreef VICE News ze als feesten “waar homoseksuele mannen seks en vrijheid zoeken.”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.